Oznaczenia i pytanko

Użytki gruntowe dzielą sie m.in. na użytki rolne i nieużytki. Nie istnieją nieużytki rolne (wszystko na ten temat w rozporządzeniu z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - Dz.U.Nr 38, poz. 454). Jeśli chodzi o tereny kolejowe "otwarte" to KK, natomiast tereny kolejowe zamknięte to TZ. Trzecie pytanie traktuję jako intelektualną prowokację - istotą planowania przestrzennego jest unikanie wszelkich "wielofunkcyjnych worków" będących jedynie źródłem konfliktów przestrzennych i przestrzennego chaosu.

Art. 4 ust. 3 ustawy planistycznej: "W odniesieniu do terenów zamkniętych W MIEJSCOWYM PLANIE ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO ustala się (…) granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. (…)."

O statusie „ tereny zamknięte” rozstrzyga wpis w ewidencji gruntów i budynków – jeśli w rejestrze nie istnieje zapis „tereny zamknięte” to jest oczywistym, że są to „otwarte” tereny kolejowe pozostające planistycznie w gestii gminy, dla których ustalenia planistyczne sporządza się na ogólnych zasadach. O kwalifikacji poszczególnych "otwartych" nieruchomości kolejowych i ich statusie w planie miejscowym powinno się rozstrzygać w porozumieniu z zarządcą tych terenów.
Formuła uzgodnień nie ma tu zastosowania.
Katalog usług i zakres ich „rozdrobnienia” w planie miejscowym powinien wynikać bezpośrednio z przyjętej w tym planie koncepcji urbanistycznej. Opisanemu sposobowi rozwiązania problemu usług nie wróżę sukcesu.Wszelkie „katalogi dopuszczalnych przeznaczeń” danego obszaru planistycznego uważam za „antyplanowanie”. Metoda taka, często spotykana i radośnie stosowana przez gminy, to realizacja filozofii „planu elastycznego” a przez to ponadczasowego - raz sporządzonego i nie wymagającego jakichkolwiek nowelizacji i korekt. Przy takim podejściu do tematu wolę brak planu i wzzt.
Wszelkie strefy techniczne to „ustawowo obowiązkowe” szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.
„Strefy ograniczonego użytkowania” nie istnieją – są natomiast obszary ograniczonego użytkowania, ustanawiane dla istniejących inwestycji na podstawie art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ustanowione w tym trybie obszary powinny być uwzględnione w ustaleniach planu miejscowego.
Odrębny problem planistyczny to istniejące oddziaływanie inwestycji wykraczające poza granice terenu pozostającego w gestii inwestora, dla której nie ustanowiono obszaru ograniczonego użytkowania. Procedura planistyczna pozwala na skuteczne rozwiązanie tej kwestii w planie miejscowym: poprzez planistyczne włączenie obszaru oddziaływania do terenu inwestycji lub poprzez wprowadzenie planistycznych "środowiskowych" ograniczeń na obszarze „oddziałującego” inwestora.

Ustalenia planu miejscowego po jego wejściu w życie stają się m. in. także ważną informacją o dopuszczalnym sposobie zabudowy i zagospodarowania terenu, nie tylko konkretnego zainteresowania inwestorskiego ale też, w równej mierze, terenu w sąsiedztwie tego zainteresowania.
Jako potencjalny inwestor nie chciałbym mieć planistycznego sąsiedztwa z "furtkami". Nigdy nie kupiłbym działki pod np. zabudowę mieszkaniową przy takich "furtkach" i w takiej "zmiennej" gminie.
Zostawianie "furtek" jest zjawiskiem powszechnym w polskiej rzeczywistości i trudno tego nie dostrzegać tyle tylko, że przy takiej filozofii nie ma tu nic do roboty dla urbanisty.

:)